Locatie: Radio sterrenwacht Delingha, Purple Mountain Observatory, China
Event 022: Leonid 1998 vuurbollen regen
Parent body: Komeet 55/P Tempel-Tuttle

Deel 6

5e dag, Donderdag 12 november.
‘s Ochtends om 06.45 opstaan. Ontbijt volgt om 07.30 uur. De fotografen van de expeditie zijn deze ochtend even “lichtelijk” in paniek als blijkt dat de stevige vrachtauto van U-Freight een klein Susuki busje blijkt te zijn. Dit was tegen alle afspraken in en vooral Robert maakt zich kwaad. Overigens is het onbegrijpelijk dat de Chinezen alle cargo, ruim 400 kilo in dit busje gestouwd hebben, maar het is ze gelukt. Het PMO busje arriveert ook en al snel blijkt dat de bagage een probleem vormt. Het kan niet in de bus. Een klein deel kan mee in het U-freight busje, de rest wordt opgestapeld tussen de deelnemers in. Het werd een zeer krappe bedoeling!

Reisverslag rit naar de Radio sterrenwacht.
Enfin, vertrek om 08.30 vanaf hotel Quinhai (spreek uit Sinhai). Na drie kwartier reden we Xining uit door een vallei. Het was helder, maar overal hing nog steeds die bruine smoglaag. Toen we meer de bergen inreden en we begonnen te stijgen zag je dit langzaam aan verminderen. De lucht werd ook blauwer en donkerder van kleur.

De luchten worden blauwer naarmate we verder van Xining afkomen.

Rustpauze op een 4000 meter hoge pas

Na ruim een uur zaten we op het hoogste gedeelte van de pas op bijna 4000 meter boven zeeniveau. Later zakten we weer naar een hoogte van ruim 3000 meter en reden een een vlakker gebied in. Daar werd Lake Quinhai zichtbaar, het grootste zout meer ter wereld. Op de één of andere manier lijkt dit water blauwer van kleur dan bijv. de wateren in Nederland. Of dit door de grote hoogte of de ijlere atmosfeer komt weet ik niet. We hielden hier ook een korte stop en maakten wat mooie foto’s van dit fraaie landschap. Het meer schijnt bijna net zo groot te zijn als België.

Lake Quinhai, het groostte zoutmeer ter wereld

Uitzicht andere kant: de uitlopers van de Himalaya

Groepsfoto! Vlnr: Romke Schievink, Casper ter Kuile, buschauffeur, Marc de Lignie, Marco langbroek, Jos Nijland, Carl Johannink (zittend), Arnold Tukkers, Koen Miskotte (zittend) en Robert Haas.
Foto: Casper ter Kuile & Zhao Haibin

Wat nu ook steeds meer te zien was waren grote kuddes met allerlei dieren zoals schapen, paarden en yaks (dit zijn koeien maar dan veel zwaarder behaard, heel fraaie beesten om te zien! Hierbij liepen nomaden die zich verplaatsten op ezels of brommer. Zij woonden vaak in tenten of “woningen” gegraven onder de grond. Ze hadden vaak kleurige klederdracht aan.
Hierna gingen we weer verder en de weg die tot nu toe best redelijk was veranderde in een hobbelpad. Om de 4 a 500 meter een grote berg zand op de weg. Dit was een systeem om water dat van de bergen afloopt via buizen en geulen het meer in te leiden. Na een uur hield dit weer op en gingen we weer de bergen in. Inmiddels was het bewolkt geworden met zware dikke cirrus. We kwamen weer over een hoge pas heen (3819 meter) waarna we weer daalden.

Lunch in Caka

Hmmm, nice waitress....

Na enige tijd stopten we in een klein dorpje om in een plaatselijke eetgelegenheid bij te tanken. De geveltjes van de huisjes zien er leuk uit, maar de achterkant is opgebouwd uit leem en klei. Ben benieuwd wat we te eten krijgen…In zuidelijke richting zagen we besneeuwde bergtoppen, uitlopers van de Himalaya. In het restaurant kwamen we in een ruimte terecht die leek op een schoongemaakte varkens stal met slechts twee tafels en kleine krukjes. Maar de maaltijd die geserveerd werd was perfect! Grote schalen met verschillende soorten vlees en vis. Ik vroeg achteraf aan Zhao wat ik gegeten had: yak, ezel, paard, vis (uit het zoutmeer en dat was te proeven, ze was heel erg zout maar wel lekker), de ingewanden van een varken (slik) en (nogmaals slik) hond…. Ahum, slik, als ik dat van tevoren wist… Na een uur vertrokken we weer.

Reisverslag naar delingha deel 2.
Na verloop van tijd verdween de cirrus weer en kwam de zon vaker tevoorschijn en werden de uitzichten en het landschap steeds spectaculairder. Uit een vlak landschap lijken zo bergen te verreizen zowel grote (meer dan een km. hoog ) alswel kleine heuvels (enkele tientallen meters hoog, zie de foto’s). Dit is een geologisch gezien een dynamische gebied. De bergen stijgen elk jaar 5 mm., terwijl er aan de onderkant sprake is van enorme erosie door de regenbuien in de zomer. Er ontstaan dus zeer vlakke puinvlakten van zand en stenen van waaruit de bergen lijken te groeien. Vooral Marco en Carl gingen uit hun dak en kamera’s klikten er lustig op los. Soms waren er ook zandduinen te zien en erosiesporen te zien van snel stromend water (Afkomstig van de zware regenbuien in de zomer). Deze sporen worden ook wel spoelzand waaiers of in het engels scree genoemd. Naarmate de zon lager kwam te staan werden de uitzichten spectaculairder, vooral tussen 16.30 en 18.00 uur was het genieten. Verder was er weinig begroeiing natuurlijk, omdat we boven de boom grens zaten. Hoogstens waren er enkele grassoorten.

Strange beuatiful landscapes

Train to Delinga...

Pech onderweg.
Rond 18.00 uur stopt de chauffeur, een lekke band. Dit kostte hem ruim tien minuten om hem te verwisselen. De zon ging net onder en op dat moment vroor het 3 graden. Tien minuten later was dit dus 10 graden! Dit snelle afkoelen van de lucht komt omdat de atmosfeer op 3 km. hoogte veel dunner is en de warmte slecht vasthoudt. De minimum temperatuur wordt al na een uurtje bereikt hier, terwijl dat in Nederland pas aan het einde van de nacht is.

Aankomst Radio Sterrenwacht Delingha van het PMO
Rond 18.45 uur wijst de chauffeur van het busje ons een wit klein rond stipje verderop in de vallei. De radiosterrenwacht! Het duurde nog ruim een half uur voordat we er waren, het heldere en superdroge weer zorgt voor fraaie vergezichten. Om 19.15 kwamen we echt aan op de sterrenwacht en werden we hartelijk verwelkomd door de directeur Lei Chengming (we mochten hem Louis noemen) en de rest van de staf. Welcome on the Delingha Radio 0bservatory ! Eindelijk zijn we er, het is deze plek waar we hopelijk de Leoniden zullen kunnen waarnemen. Eenmaal de bagage uitgeladen werd onze kamers gewezen en inmiddels bleek ook dat de cargo gearriveerd was.
Ik lag weer met Marco op één kamer. Algauw konden we eten in de kantine. Er was is het gebouw een grote keuken en enkele koks. Het hele gebouw is selfsupporting. Alles werd zelf gedaan, elektriciteit opwekken, verwarming en zelfs water werd ter plekke opgepompt. Daarvoor was zelfs een watertoren gebouwd!

Gebouw, directe omgeving en sterrenhemel verkennen
Na de maaltijd konden we ons installeren op de kamers. Het bed bestond uit twee bankjes met daartussen twee planken en enkele matrassen. Verder was er een douche, bad en wc aanwezig. Het was allemaal slecht onderhouden, bijv. tegels hingen gewoon los aan de muur en zaten alleen nog aan elkaar vast met de voegen. Het gehele gebouw is in deze staat, het lijkt wel of ze na de bouw in het begin van de jaren 80 niets meer aan onderhoud hebben gedaan. Maar ja, we hadden gelukkig weer een normale wc. Meer hierover later.
Verder liepen op het terrein (en ook soms binnen) grote zwarte poolachtige honden rond. Deze zijn om het terrein te bewaken tegen de nomaden en wilde beesten. Het is een unieke hondensoort die alleen in noord China voorkomt. Ze zijn zwaar behaard en slapen ’s nachts gewoon buiten bij temperaturen tot -25 graden Celsius. Prachtige beesten hoor, wel vol met vlooien.
Na het instaleren in de kamers zijn we ook even naar buiten geweest want het was inmiddels donker geworden. Ondanks wat vegen scherpbegrensde cirrus was het knalhelder. De melkweg en het westelijke zodiakale licht waren uitstekend waarneembaar. Marco en Koen komen staande aan de grensmagnitude van 7.2 a 7.4, zo’n heldere hemel hebben wij nog nooit gehad. Dit natuurlijk omdat nergens strooilicht is. De dichtst bijzijnde stad is Delingha op 31 km. afstand. Je zit daar echt in de middle of nowhere…
Om 22 uur ligt iedereen, zeer vermoeid van de lange autorit, in bed.

Terug - Volgende
Deel: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10