Leonid 1999 meteor storm

Locatie: Xalos, Spanje
Event 024: Leoniden 1999 meteoren storm
Parent body: Komeet 55/P Tempel-Tuttle

Leoniden 1999: een stormende aktie! (deel 2)

Inleiding.
Al sinds het begin van de meteoren hobby (ruim 20 jaar geleden) wist ik al dat er in 1999 een grote kans was dat er een sterrenregen van de Leoniden zichtbaar zou zijn. Elk jaar waren er wel een paar momenten dat ik dacht: nog maar een x aantal jaren tot 1999, dan krijgen we een Leonidenstorm! Begin jaren 90 begon de spanning toe te nemen onder meteoren waarnemers. Immers, de eerste voortekenen voor een sterrenregen zouden zich voordoen in de vorm van hogere meteorenaktiviteit van de Leoniden enkele jaren voor 1999 en elk jaar werden de Leoniden dan ook met spanning gevolgt. 1993 : normale aktiviteit, nergens wordt de normale ZHR van 15 overschreden. De nacht erna (17/18 november 1993) kon ik ze ook goed waarnemen, normale aktiviteit met een ZHR beneden de 10.

Terugblik 1993-1998
1994: ik weet nog dat Casper mij belde op de avond van de 17e november en vertelde dat de Leoniden weer een normale aktiviteit hadden dit jaar. Waarnemingen vanuit Nederland waren weer eens niet mogelijk door slecht weer en maanlicht. Casper vreesde dat als er niet snel verhoogde aktiviteit zou komen van de Leoniden, we de kans op een sterrenregen in 1999 klein moeten gaan inschatten! Echter, volgende avond belde een dolenthousiaste heer CrtK weer: ze hebben een uitbarsting gegeven!! Wat heeft een uitbarsting gegeven? De Leoniden natuurlijk! En wel 1 dag te laat! Peter Jenniskens was vanuit Carlifornie getuige geweest van een indrukwekkende terugkeer van de Leoniden met veel heldere meteoren. De ZHR bedroeg 80 a 90, dat is 5 a 6 maal hoger als de normale waarde! Op het moment dat Casper belde was de uitbarsting nog steeds aan de gang! Helaas was het weer in Nederland slecht en was er te weinig tijd om een crash aktie te houden. Ik weet dat ik die avond de honden uitliet, barstensvol adrenaline van opgewondenheid! Voor mij was dit het belangrijkste nieuws op meteorengebied ooit! De kansen op een flinke sterrenregen in 1999 waren immers flink gestegen!
1995: expeditie naar zuid Spanje. Vanuit de uitlopers van het Sierra Nevadagebergte in Andalusie zagen we een mooie terugkeer van de Leoniden. De ZHR was, zoals voorspeld door Peter Jenniskens, lager dan in 1994. Maximaal 35 a 40, maar wel veel heldere meteoren tot –3. Vlak voor het begin van de waarnemingen zette een –10 Tauride de toon voor de nacht…
1996: crash aktie naar noordwest Frankrijk. Op een brede achtergrond van heldere meteoren met een ZHR van 60 nemen Marco Langbroek en ik een korte piek in zwakke meteoren waar met een ZHR van 80, in totaal dus 140. Dit was mogelijk het eerste optreden van de stormpiek.
1997: vanuit west Amerika worden hoge ZHR’s gemeld tot 150, met veel (zeer) heldere meteoren. Door de zeer storende maan was het niet mogelijk om vast te stellen of de komponent met zwakke meteoren ook aktief is geweest. Men vermoed van wel.
1998: doordat de komeet Tempel-Tuttle in het voorjaar 1998 door de binnenste delen van ons zonnestelsel trok, werd nu al een sterrenregen voorspeld. De kans om daar wat van te zien was het grootst vanuit China, zowel geografisch, astronomisch als wel weerkundig. Dus werd de Sino Dutch Leonid expedition georganiseerd. In de nacht van het maximum, 17 op 18 november, was de stormpiek zeer zeker aktief, maar helaas niet op stormniveau. De ZHR bleef steken op 200. Echter, de nacht voor het maximum (16/17 november) werden we kompleet verrast door het optreden van een vuurbollen vlaag. Met name na 20 UT vlogen de zeer heldere Leoniden ons om de oren: magnituden –6, -8 en –10 vielen bij bosjes, zelfs enkelen van –12 en –15 werden gesignaleerd! Berekeningen van de astronomen David Asher en Rob McNaught leerden ons achteraf dat het hierbij ging om resonantie materiaal (door de grote planeet Jupiter) dat was vrij gekomen bij de perihelium passage van Swift Tuttle in 1333!
1999: de verwachtingen en voorspellingen liepen uiteen voor dit jaar: ZHR’s van 800 tot 8000 werden verwacht. Waarnemers van de DMS organiseerden meerdere expedities naar het zuiden van Europa. Een team zat in het zuidpuntje van Portugal (Jaap van ’t Leven, Olga van Mil, Alex Scholten en Peter Bus), Hans Betlem zat met aanhang en vijf Tsjechen in het zuidelijk deel van Spanje, terwijl waarnemers van teams Delphinus en oud WVS in het zuiden van Frankrijk zaten. Hieronder volgt het verslag van de aktie in zuid Frankrijk, die plaats vond vanuit de Rousillionstreek tegen de Pyreneen aan.

Voorbereidingen expeditie.
Door de geslaagde samenwerking in Delingha besloten deze zelfde mensen om in 1999 weer met elkaar in zee te gaan. Dit betekende wel dat het geheel in tweeen gesplitst moest worden omdat we onderling simultaan zouden gaan waarnemen met fotografie en video. In eerste instantie werd de aktie gepland vanuit de Provence in zuid Frankrijk, maar Carl Johannink vond het misschien verstandiger om in de buurt van Perpignan te gaan zitten. Het voordeel van deze lokatie is dat de kans op helder weer net zo groot is als vanuit de Provence en je zit vlakbij een snelweg. Van hieruit ben je in vier uur weer in de Provence en slechts binnen twee uur diep in Spanje (achter de Pyreneen).
Dit was een aardig idee en begon Carl de jacht op huisjes in de streek Rousillon via Gites de France. Na een tweetal bijeenkomsten bij Casper thuis werd besloten twee huisjes te huren. Deze werden medio 1999 vastgelegd. Een bij Narbonne in het dorpje Thezan des Corbieres en een tweede zuidelijk van Perpignan in het gehucht La Roque des Alberes. In het eerste huisje zaten de volgende personen: Robert Haas (fotografie), Romke Schievink (video), Jos Nijland (visueel), Rita Verhoef (visueel) en Arnold Tukkers (visueel). In La Roque zaten de volgende personen: Casper ter Kuile (fotograaf en video), Marc de Lignie (video en visueel0, Marco langbroek (visueel), Carl Johannink (visueel), Elisabeth Middelhoff (visueel) en ondergetekende (visueel).
Beide posten bezaten het zelfde fotografische materiaal: 11 x T-70 met 1,8/50 en 1,4/50 optiekjes. Een lage batterij met acht 7-70ers (1,8/50) en daarnaast een batterij met zes T-70 voorzien van 2,8/85 mm. optieken voor zeer nauwkeurige baan bepalingen. Post La Roque bezat drie video systemen en de andere post een.
De groep La Roque zou zich in tweeen splitsen voor de reis naar zuid Frankrijk. Marco vertrok samen met Carl en Elisabeth op vrijdag 12 november en zouden de dag erna aankomen en alvast kwartier maken.. Ik zou samen met Casper en Marc in een gehuurde transsportbus op zaterdag 13 november vertrekken.
Voordat dit gedeelte van de reis begon eerst even een kort verslag van waarnemingen gedaan vanuit Ermelo waar al enkele Leoniden werden gezien.

Leoniden waarnemingen vanuit Ermelo.
11/12 november 1999
Naar aanleiding van oproepjes van Reinder Bouma e.a. op het internet voor waarnemingen aan mogelijke meteoren afkomstig van komeet Linear ( Ursa Majoriden) besloot ik in de avond uren op de 11e november buiten te kijken naar mogelijke meteoren van deze zwerm. Om 20 UT een kwartier gekeken (niet echt waargenomen) maar niets gezien. In de ochtend uren (12 november) nog enkele uurtjes visueel gekeken. Het was goed helder, maar wel met een ietwat lichte hemelachtergrond (lm 6,3). Tussen 1:18 en 3:23 UT zag ondergetekende 21 meteoren, waaronder 2 Leoniden, 1 late Orionide (?), 4 Tauride en 1 mogelijk exemplaar komend uit de theoretische radiant van de Lineariden. Maar het kan natuurlijk ook gewoon een sporadische meteoor zijn die toevallig uit die omgeving komt. Kortom, absoluut geen duidelijk bewijs voor het bestaan van de Lineariden. De mooiste meteoor was een fraaie oranje kleurige Tauride van –2 met –3 eindflare en wat fragmentatie.
De volgende nacht (12 op 13 november 1999) ook weer twee uur gekeken. De lm bedroeg weer 6,3 , maar de hemel was donkerder en vooral op lagere hoogte beter doorzichtig. Tussen 3:13 en 5:20 UT ziet Koen 40 meteoren waaronder 6 Leoniden, 4 Tauride en 1 mogelijke Linearide (…). Om 5:20 UT worden de waarnemingen gestopt en om 6:50 UT neemt Koen de trein naar Bilthoven, op weg naar Frankrijk.

Reisverslag
Aankomst Bilthoven om 7:55 UT. Al gauw verscheen er een oranje witte bus van de KAV met daarin Casper en Marc. Even later zaten we op de snelweg naar Maastricht, Luik, Luxemburg, Metz. Ergens bij de snelweg gegeten bij een onvolprezen Frans wegrestaurant. Het was dezelfde kwaliteit voedsel als bij de Autogrill (zie zonsverduisterings verslag)….Onderweg was er enkele malen telefonisch kontakt met Robert en Jos. Zij reisden met de camper van Jos naar Narbonne. Zij zaten ongeveer 1,5 uur achter ons. Toen we rond 22 MET net voorbij Lyon waren, besloten we een hotel op te zoeken. Op een parkeerplaats wachtten we op Robert en Jos, maar zij arriveerden pas om 23 MET. De auto van KAV werden met de achterklep strak tegen de bus van Jos gezet. Zodoende konden Marc, Casper en ondergetekende alle drie in het hotel slapen.
De volgende dag vertrokken we rond 8:30 uur naar de eindbestemming. De schatting was dat we rond 14 uur aan zouden komen. Eerst moesten we echter nog wel door een gebied met extreem slecht weer heen. De weersvoospellingen voor de Rousillion waren extreem slecht: met de oostelijke wind zou erg koude lucht over het relatief warme Middelandse Zee water gevoerd worden waarbij grote wolken paketten zouden ontstaan. Die zouden vervolgens uitregenen boven het gebied ten noorden van de Pyreneen. Van zaterdag tot maandag werd in dat gebied ruim 200 mm neerslag verwacht. Reden voor Casper om op de DMS website een yellow submarine (Ja, die van The Beatles) neer te zetten, we dachten naar het weerkundig gezien guntigste gebied van Europa te gaan, maar in plaats daarvan kwamen we in weerkundig gezien het allerslechtste deel van Europa terecht…

Uitzicht vanaf het tarrasje richting de citadel en het dorp.

De rest van deze reis reden we gezamenlijk op. Dreigende wolken werden zichtbaar, sommigen met onweer. De hoeveelheden neerslag vallen erg mee. Even voordat we het echte rampgebied (want dat was het intussen geworden!) inreden telefoon van Lizzie. Men maakte zich thuis zorgen en ze vertelde wat er gebeurt was. Overstromingen en tientallen doden waren er gevallen. Later hoorden we dat in het dorp waar wij verbleven ook een dode was gevallen, een meisje werd geraakt door een stuk rots dat van de berg hellingen afkwam. Even later zagen we met eigen ogen hoeveel water er gevallen was. Sommige stukken land stonden onder water, een camping met een paar caravans waarvan het dak nog net boven de waterlijn stond. Een huis half onder water. Ik maak wat foto’s en zo was ik eigenlijk ramp toerist. Aan de rivieren kon je ook duidelijk zien dat er veel water door heen gestroomt was: de bomen aan de zijkanten stonden schuin en zaten vol met puin: planken, golfplaat, plastik etc.! Toen wij door het gebied heen reden was het heel aardig weer, met nu en dan zon! Een enkel klein buitje. Naarmate we de Pyreneen naderden werd het weer zelfs nog beter, volop zon. Nabij het stadje Boulou moesten we de snelweg af en over een klein weggetje reden we naar La Roque des Alberes, een klein dorpje aan de voet van de Pyreneen.

Het "waarneem" terras van het huisje waar we de pre maximumnacht waarnamen.

De citadel van La Roque des Alberes

Herfstkleuren

Midden in het dorp bevind zich een rots (citadel) waarop ook huisjes stonden. Helemaal bovenop de ruine van een oude toren. Na enig zoeken zagen we ons huisje met een bebaard persoon op het terras…Het huisje bevond zich bijna op top van de citadel. Op de begane grond was er een klein terrasje met een palm- en sinaasappelboom. Het huis bestond uit drie etages: beneden een slaapkamer met douche (Marc en Casper), daarboven de kamer, keuken en erachter een douche met wc. Daarboven twee slaapkamers waar Carl, Elisabeth, Koen en Marco sliepen. Bovenop het huis een dakterras met een heel fraai uitzicht over de Rousillion.

Uitzicht vanaf de citadel over het dorp

Dakterras gehuurde woning.
Volgens Carl konden we het dakterras gebruiken om waarnemingen te doen, maar er was achter de toren ook een klein veldje waar het uitzicht perfekt was aldus Carl

14 november.
Na de thee klommen we omhoog naar het waarneem terrein dat Carl wel wat leek. Een heel fraai uitzicht derhalve! We zagen het hier wel zitten, alleen moesten we de situatie ’s nachts nog even aankijken i.v.m. eventueel storend stadslicht. De rest van de dag besteden we om ons te settelen, Casper probeerde via de laptop en gsm weers informatie binnen te halen, wat nog niet echt goed lukte overigens. De verbindig werd te pas en onpas verbroken. Erg lastig als je satelliet plaatjes en prognoses aan het downloaden bent.
Het avond eten werd bereid door Elisabeth (met hulp van de anderen) en was heerlijk. Na het eten wandelde ik gauw naar boven om te zien hoe de waarneemplek er in het donker bijlag. Dat was even slikken! Een grote natriumpit verlichtte de toren fel en ook van het dorp was er veel strooilicht. Het weerlichtte een beetje boven de Middelandse Zee. Neen, dit was zeker niet de goede plek. Overigens, de gehele kuststreek baade in gelig natriumlicht. We zouden meer land inwaarts moeten gaan, want daar was aanzienlijk minder verlichting. Een uur later ging de gehele groep het terrein inspekteren . Het weerlicht was intussen uitgegroeid tot een spektaculair zwaar onweer boven de zee. Flinke lichtflitsen verlichtten de wolken van binnenuit wat een spektaculair gezicht was. Een enkele keer was een ontlading aan de onderkant te zien. Boven ons was het mooi helder, dus besloten de visuele waarnemers om vroeg naar bed te gaan en later die nacht wat waarnemingen te doen aan meteoren vanaf het dakterras. Dat kon omdat de natriumpit aan de andere kant van de citadel stond. Echter, later die nacht is het vrijwel dichtgetrokken, dus geen waarnemingen die nacht.

15 november.
Een groot deel van deze dag zouden we gaan besteden aan het zoeken van een goede waarneemlokatie. Carl en Elisabeth zouden westelijk van La Roque kijken, wij meer zuidwestelijk. Op de kaart hadden we gebieden bekeken waar weinig dorpjes lagen. Wij reden naar een gebied waar de kapel van St. Luc op een heuvel lag, aan een doodlopende weg. Die ochtend was het bewolkt maar gaandeweg werd de lucht helder. Het weggetje naar de kapel was erg hoopgevend. Geen lantarenpalen en ook geen huisjes meer. Op een gegeven moment komen we bij een ongebruikt weiland op een lage heuvel. Dat leek ons wel wat. De auto op een zijweggetje gezet en uitgestapt. We wisten het meteen al, dit is het. Verderop was de rots waarop de kapel stond ook al zichtbaar (300 meter afstand). Koen maakte zich zorgen over eventuele schijnwerpers die op de kapel gericht zouden kunnen staan, maar omdat er ogenschijnlijk geen elektriciteits kabels richting kapel liepen waren we daar niet echt bang voor. In ieder geval zouden we daar wel even een kijkje nemen. Casper begon met het bepalen van de geografische coordinaten van deze site. De rest verkende een beetje de omgeving en genoot van het uitzicht op de landschapsbepalende en besneeuwde berg Le Canigou (hoogte 2785 meter). Na ruim een uur reden we een stukje door en hebben we nog rond de kapel gewandeld.
Hierna weer terug, naar Boulou. Daar werden wat flappen getapt. In de middag weer terug. Ook Carl had een lokatie gezien die geschikt was. Maar uit onze verhalen bleek wel dat onze lokatie beter was. In de avond zouden we nog een keer een kijkje nemen. De rest van de middag besteden we om foto’s te maken, satellietplaatjes en prognoses te downloaden en uit te rusten. De prognoses waren niet gunstig voor ons gebied. Een koufront zou het ons wel eens lastig kunnen maken. Inmiddels was de hemel ook weer dichtgetrokken vanuit het noordwesten en bleef er weinig over van de optimischtische sfeer…
Na het eten vertrokken we voor een tweede maal naar de site. Het duurde iets meer dan 35 minuten in het donker om deze te bereiken. Naar het oosten toe was Perpignan nog iets zichtbaar, maar als je achter de heuveltop lag zag je daar niets meer van. Daarna in snel tempo terug naar het huisje zodat we het Franse weerbericht konden zien. Daar werden we ook niet echt wijzer van dus afwachtten was het devies. Om 23 uur.gaat iedereen naar bed en werd door de visuelen de wekker gezet om 4 uur. Helaas, het was toen nog steeds bewolkt.

16 november.
De volgende ochtend vond ik Casper weer op het dakterras bezig met het downloaden van plaatjes. Men bereidde zich voor op vertrek, mogelijk vandaag al. Omdat we toch niet goed wisten wat te doen werd besloten om kontakt te zoeken met ons aller huismeteoroloog Jacob Kuiper. Rond 10 uur kontakt met Jacob. Hij kon niet meteen goed antwoord geven op onze vragen ,maar hij beloofde dat hij in de loop van de dag op het KNMI zou kijken naar mogelijkheden bij ons in de regio. Later die dag zouden we weer kontakt hebben. Blijven zitten waar je zit was zijn devies. Zo laat mogelijk wegrijden, zodat je de kansen ten volle benut.
Om de opgelopen spanning een beetje te temperen deed Carl het voorstel om naar de rotsformaties van Lles-Les Orgeuill (oftewel de orgelpijpen) te gaan. Volgens Marco ontstaan dit soort erosie structuren in gebieden met zacht gesteente en een seizoensmatige neerslag (dus een duidelijk seizoen met veel neerslag en een duideklijk seizoen zonder neerslag). Het water stroomt in korte maar hevige neerslag periodes in kleine stroompjes langs de rotsen en slijt geultjes uit. Die worden groter en dan krijg je diepe nauwe spelonken/verticale spleten (de erosie werkt dus vooral naar beneden toe en niet opzij). Uiteindelijk eroderen die aan elkaar en krijg je losstaande pilaren van gesteente, soms met messcherpe randen. Soms speelt ook een rol dat een bovenliggende gesteente laag wat resistenter tegen verwaring is dan de lager liggende gesteenten. Dit soort verschijnselen heb je vooral bij zand- of kalksteen, en aan de randen van rotsplateaus waar je vaak meerdere drainage- stroompjes hebt die het plateau afwateren en dit soort structuren vormen. Nabij Alcudia de Guadix (Leoniden 1995) waren ook dit soort structuren zichtbaar, maar deze waren een stuk mooier! Helaas mochten we niet door het gebied lopen door de enorme waterhoeveelheid die enkele dagen eerder gevallen was. Sommige pieken waren zo vol gezogen met water dat er instortings gevaar dreigde! We konden wel om het gebied lopen over een weg die naar boven liep. Vanaf een speciaal uitijkpunt zagen we de “orgelpijpen” fraai liggen. Na twee uur keerden we terug bij de auto en kochten we nog wat honing bij een honing-speciaalzaak. Hierna even in een nabij gelegen dorpje een cafe bezocht en koffie gedronken.

De rotsformaties van Lles-Les Orgeuill

Laat in de middag keerden we terug van dit fraaie uitstapje. Een goed idee van Carl om zo even de spanning te breken, dit hadden we allemaal even nodig. De kamerabatterijen werden door Casper en Koen voorzien van nieuwe film op de parkeerplaats voor de plaatselijke kroeg. Verder plaatjes downloaden en later in de avond is er weer kontakt met Jacob. Hij kwam met de prognose dat de kuststrook van de Provence en ons gebied wellicht goed zou gaan. Net onder de Pyreneen zou het niet goed gaan door flinke stuwing vanuit het noord-westen, waardoor er een wolkenkap zou ontstaan. Redelijke tevredenheid, maar op verzoek van Carl heeft Casper nog een keer kontakt gezocht met Jakob met de vraag of Valencia goed is. Hij was echter niet voorbereid op deze vraag , zodat we hem de volgende ochtend maar weer moesten bellen. De komende nacht zouden we het helder hebben in de Rousillionstreek, maar later zou de eerste bewolking van het kou front binnen kunnen trekken. Omdat we de komende dag toch vrij ver zouden gaan rijden (Provence of midden Spanje)werd besloten om de komende nacht vanaf het dakterras waar te gaan nemen. Casper zou een beperkte fotografische en video aktie houden op een heel klein veldje naast het dakterras. De visuele waarnemers namen twee uurtjes rust, zouden dan twee uur visueel waar gaan nemen en afhankelijk van de aktivititeit (vuurbollenkomponent aktief, ja of nee) stoppen of doorgaan.

Om 0:20 UT lagen Marco, Marc en Koen op het dakterras. Na een half uurtje is wel duidelijk dat er geen vuurbol aktiviteit is. Regelmatig worden wel Leoniden gesignaleerd, maar de aktiviteit lijkt normaal tot iets hoger als normaal. In totaal zien de drie waarnemers zo’n 150 meteoren. De mooiste een 0m Leonide. Rond 2:20 stopt men ivm. de binnen komende bewolking van het kou front. Carl had de wekker later gezet, maar trof bij buitenkomst een bewolkte lucht aan.

17 november 1999.
Eindelijk, de datum is daar. De datum waarop alles voorspeld was…Over 24 uur weten we weer meer. Allereerst weer ontbijt, plaatjes downloaden. Rond 9 uur kontakt met Jacob. Hij gaf de Provence minder goede kansen dan eerder gedacht. Waarschijnlijk zou het net ten noorden van Cannes helder blijven. De simultaanpost zou dan pal west gezet moeten worden, noordelijk zouden zij in de bewolking kunnen zitten. Een oost-west lijn is voor wat betreft de Leoniden ook niet erg gunstig. Over Spanje was Jacob wat positiever, met name de streek rond Valencia. Noordelijker zitten bijvoorbeeld nabij Barcelona gaf risico’s door een kleine depressie die in de loop van de nacht de westelijke Pyreneen over zou steken. De cirruskap die zou ontstaan door de zware stuwing noordelijk van de Pyreneen zou binnen enkele uren Barcelona kunnen bereiken. Verder vertelt Jacob dat er boven de V.S. de nodige vuurbollen zijn gesignaleerd. De heldere component was dus al begonnen! De keus was hierbij gemaakt: het zou Valencia worden! Gauw werd de simultaan partner op de hoogte gesteld. Een trip van ruim 600 km. Snel werden de spullen ingeladen en rond 11 uur vertrokken we uit La Roque.

Eindpunt/doelgebied van de expeditie

Binnen een uur reden we over de snelweg in Spanje naar Barcelona. Wij in de KAV bestelbus en Carl, Elisabeth en Marco volgden ons in hun auto. Barcelona werd bereikt rond 14 uur. Inmiddels is er regelmatig telefonisch kontakt met andere groepjes waarnemers die graag wilden weten waar het helder zou worden. Tevens hing er regelmatig een figuur van de ontbijtshow van de KRO aan de lijn. Marco zou een interview doen met Diewertje Blok om acht uur morgenochtend. Verder is er even kontakt met Peter Bus. Hij had in een uur tijd nog 30 reflecties van Leoniden van +2 en helderder ontvangen! Hij was nu gestopt omdat de radiant onder was gegaan. In een wegrestaurant werd even gelunched. Daarna gauw weer verder. Boven de bergen ten westen van ons hangt vrij veel bewolking, maar naar de kust toe wordt dat heel snel minder. Een fraaie langgerekte leiwolk is zichtbaar. 100 km voor Valencia weer kontakt met Jacob. Hij was niet helemaal zeker dat we het de gehele nacht helder zouden houden en zei dat we meer de uitstekende punt van Spanje in moesten zuidelijk van Valencia. Nabij Valencia wordt gestopt voor een diner. In tegenstelling tot de Franse wegrestaurants zijn de Spaanse wegrestaurants uitstekend. Lekker eten voor een redelijke prijs. Wat at Miskotte? Natuurlijk: Lasagna! Daarna gauw weer verder. In de auto wordt het plan afgerond. Het team van Robert zou nabij Valencia de weg af gaan, iets de binnen landen in en daar naar een lokatie gaan zoeken. Wij zouden richting Xalos gaan en daar onze plek zoeken. Aldus ontstaat er een simultaan netwerk met een noord-zuid lijn op 80 km. hemelsbreed afstand! Dit is perfekt voor simultaan fotografie!
Nabij Xalos gaan we de weg af en rijden de binnenlanden in. Op de kaart staat een zijweggetje aangegeven die we in eerste instantie misten. We moesten nog een heel eind door rijden voordat we konden keren. Dat was bij een hotelletje, handig om even te onthouden! Snel terug naar de zijweg en daar ingereden. Na een vijftal kilometers gaan we rechtsaf de weg af. We stappen uit en kijken even rond. Nee, dit is niets, het is een oprit naar verschillende huisjes. Koen steekt de straat over naar een andere zijweg. Hij geraakt in een soort stortplaats van bouwafval. Een donker weggetje loopt de heuvel op. Weinig strooilicht hier, geschikt voor de visuele waarnemers…En dat kleine verzonken gebouwtje ( 1meter hoog) met een plat betonnen dak van 3 bij 3 meter lijkt wel erg geschikt voor Casper zijn spullen. Met name de kamera batterijen hebben een vlakke ondergrond nodig. En ja hoor; Caspers reaktie: ik ga hier niet meer weg!!! Inmiddels is het 20 uur UT en we hadden dus nog ruim 2 uur tijd en die hadden we hard nodig voor de vracht aan spullen die nog opgezet moest worden. Bovendien moest de batterij van Robert nog geheel van film voorzien worden. Eerst even kontakt met de simultaanpartner: zij hebben inmiddels ook een , naar hun zeggen, perfekte locatie gevonden en gaan opzetten. Dat gaat dus goed daar.

Lees verder in deel 2
Terug naar event page